"Oh Şiva, nedir senin gerçeğin?
Bu hayret verici evren de ne?
Tohumu yapan ne?
Evrenin tekerleğini kim çeviriyor?
Biçimlerin özünü saran
bu biçimler ötesi yaşam da ne?
Mekanın ve zamanın ötesinde
adların ve huyların dünyasına
nasıl gireriz derinlemesine ?
Aydınlat benim kuşkularımı..."
Sorgulayan arıyordur, aradığını bulur; ulaşamasa da sorgulamayana göre daha yakındır aradığına... en azından bunun çabasındadır.
Bir süredir kitaplığımdan ayrılamıyorum. Eskiden (15-20 yıl önce) okuduklarımı tekrar okuyorum.
Susanna Tamaro, Olga'nın içine öyle bir projektör, öyle bir mercek tutmuş ki ben tutabilirmiyim bilmiyorum. Yürek ister.
"Çok uzun yaşadım ve pek çok kişi yitirdiğim için artık biliyorum ki yokluklarıyla değil de - onlarla bizim aramızda -
söylenemeden kalan sözler yüzünden keder verirler asıl."
"Her zaman yapılan yanlış nedir bilir misin? Yaşamın değişmez olduğunu sanmak, trenin ray değiştirmeden sonsuza kadar
gideceğini düşünmektir. Oysa kaderin hayal gücü bizimkinden daha renklidir. Artık çıkış yolunun kalmadığını sandığın bir
durumda umutsuzluğun zirveye vardığında, rüzgar hızıyla herşey değişir, altüst olur ve bir andan ötekine geçerken kendini
yeni bir yaşantının içinde bulursun."
"Yanlışlık yapmak doğaldır, ama bunlardan ders çıkarmadan ilerlemek bir yaşamın anlamını yitirmesine yol açar."
""Yalnızca acı insanı geliştirir,"diyordu,"ama acıya göğüs göğüse germelisiniz, kaçmaya çalışan ya da ağlayıp sızlanan kaybetmeye
mahkumdur.Mükemmel olduğunu söyleyene güvenmeyin," diyordu, "yanıtların cebinde hazır olduğunu söyleyenlere inanmayın,
yalnızca yüreğinizin sesine kulak verin.""
Sen yüreğinin sesini dinledin mi? Ne diyor?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder